پیامبر اسلام (ص) می فرماید
۞ «بهترین امور، حد وسط و میانه و حالت اعتدال آنها است و باید دوست داشتنی ترین امور در نزد تو، حد وسط و معتدل آنها در حق باشد» (مستدرک الوسائل، ج ۸: ۲۵۵) ۞
Wednesday, 17 October , 2018
امروز : چهارشنبه, ۲۵ مهر , ۱۳۹۷ - 7 صفر 1440
شناسه خبر : 20973
  پرینتخانه » یادداشت تاریخ انتشار : ۱۷ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۱:۴۶ | 17 بازدید | ارسال توسط :

خبرنگار و سیاست نگار؛ همسو یا ناهمسو!

به بهانه روز خبرنگار راه سوم: در قدیم حاکمان و امرا کنار دست خودشان افراد با سوادی را می کاشتند تا وقایع و اتفاقات روزمره مربوط به خودشان را که عمدتا سویه چاپلوسانه، غلوآمیز و ستایش گرانه داشت را بازتاب داده و با عنوان تاریخ نگاری به خورد خلایق و آیندگان بدهند! امروزه نیز بعضا […]

خبرنگار و سیاست نگار؛ همسو یا ناهمسو!

به بهانه روز خبرنگار

راه سوم: در قدیم حاکمان و امرا کنار دست خودشان افراد با سوادی را می کاشتند تا وقایع و اتفاقات روزمره مربوط به خودشان را که عمدتا سویه چاپلوسانه، غلوآمیز و ستایش گرانه داشت را بازتاب داده و با عنوان تاریخ نگاری به خورد خلایق و آیندگان بدهند!

امروزه نیز بعضا روسای مراکز قدرت از اصحاب رسانه و کارگزاران آن چنین انتظاری را دارند؛ اینکه روزنامه نگاران بسان ملاباشی های قدیم در معیت آنها مشغول ثبت عملیات محیر العقول و ایضایی آنان باشند و لابد یکسره در تایید و تکریم حضرت شان!

مشکل اینجا است که خبرنگار سوژه دنیای مدرن است و ماهیت رسانه های جمعی امروزی با کاتبان و ملاباشی های سنتی تفاوتی ماهوی و اساسی دارد و چنین انتظاری اساسا نقض غرض و سوء تفاهم شدیدی محسوب می شود. ماهیت خبرنگار، چالشی و رابطه اش با قدرت انتقادی می باشد. روزنامه نگار واسطه و پل ارتباطی میان جامعه با صاحبان قدرت است، او انتظارات و مطالبات اجتماعی را به سطوح بالا انتقال می دهد و متقابلا( از منظر بیرونی)عملکرد آنها را به مردم گزارش می کند. رسانه چشم ناظر ملت در برابر جهان سیاست است و نه همنشین و دیلماج سیاستمداران!

اصولا این دو گروه دو داستان جداگانه دارند. سیاسی کارها و متولیان بنگاههای سیاسی طبیعتا نگاهشان معطوف به قدرت است و قدرت مستقیم و غیر مستقیم با ثروت و منابع مالی آمیخته می باشد. پیامد اعمال سیاسی کارها می تواند منتهی به کسب ثروت و امتیازات شود و اغراض پنهانی را در این راستا شکل دهد.

در جوامع رانتی که عملکردها رصد و ثبت نمی شود و پروژه ها نظارت و در تیررس منتقدین و فعالان اجتماعی قرار نمی گیرد، همه مسائل در فضای مه آلود فرو می رود و کنش های سیاسی با سلامت همراه نیست. نگاهی اجمالی به آمد و رفت ها و چسبیده های سیاسی و قیاس قبل و بعد از حضورشان در دستگاههای قدرت و تغییرات صورت گرفته در وضعیت مالی و امتیازات کسب شده، خود گویای همه چیز می باشد!

این فعالیت ها و چگونگی شان امری خفیه و پنهانی است که فقط خودشان از چند و چون و جزییات آن اطلاع دارند و افکار عمومی نمی بایست تحت این روال در انتظار شفافیت اعمال بازیگران سیاسی باشد. در نتیجه نباید به شعارها و ادعاها وقعی نهاد.

حلقه های سیاسی گرداگرد قدرت و ریزه خوارهای پیرامونی در جوامع توسعه نیافته همانند مگسان گرد شیرینی اند، آنان را کاری با منافع ملی و شهری نیست. انتظار از آنان، بر خلاف منطق سیاسی و واقعیت ها و انتظار نابجایی است! بحث استثناها جدا است؛ آنان ملاک قلمداد نمی شوند؛ افرادی اصیل، با هویت علمی و سوابق روشن و البته سرگردان در حاشیه قدرت!

از آنسو اما اهل رسانه با خبر سروکار دارد. خبر جان مایه انسانی است، خبر از عمق معرفت و زیست اجتماعی بر می خیزد. جریان آزاد اطلاعات، رسالت اساسی رسانه به حساب می آید. تنها رسانه آزاد، رسانه است. از اینرو باید دانست که خبرنگار زیر مجموعه و پادوی سیاستمداران نیست. خبرنگار دیده بان و چشم و چراغ جامعه است. اوست که با جان دادن به خبر، چراغ حقیقت را بر تاریخانه قدرت می تاباند. از این زاویه خبرنگار حامی و همراه و حتی مخالف فلان رئیس یا مسئول نیست.

ماهیت و مبنای رسانه بر پایه ایجاد فاصله منطقی با ارباب قدرت شکل می گیرد تا بدین وسیله خبر را از تباهی مصون نگه دارد. خبرنگار ماشین تبلیغاتی قدرت نیست. در جامعه رانتی انتظار صاحبان قدرت از خبرنگار، ملاباشی و کاتبان درباری را به ذهن تداعی می سازد، انتظاری که گریختن از آن با توجه ضعف ها و فریبندگی زمانه ما کار دشواری می نماید!

اکبر نوری

|
به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.