راه سوم/ اکبر نوری: تاًمین اعتبارات و تخصیص منابع مالی استان ها و شهرستان ها توسط نمایندگان دولتی، پارلمانی و مدیران شهری داستانی دارد شنیدنی!

عدم توزیع برابر و اجرایی نشدن عادلانه منابع و اعتبارات در عین بی توجهی به شاخص های محرومیت شهرستانها و اتخاذ تصمیمات نادرست توسط دستگاههای مرتبط در کشور ما امری مورد مناقشه در کشور ما می باشد.

عدم آشنایی با الزامات و ردیف های بودجه از علل مهم کم تحرکی و آشفتگی نمایندگان و نادیده گرفتن مطالبات قانونی مردم می باشد، امری که می بایست با آگاهی از جزییات بودجه همراه باشد.

از اینرو سخنان یک نماینده شهرستان مبنی بر اینکه مجریان مربوطه در سازمان برنامه و بودجه قانونمند نیستند و با توجه بر موازین عقلی و اخلاقی و احساسات انسانی مبادرت به تقسیم کارشناسانه و عادلانه منابع مالی نمی نمایند، سخنی ساده انگارانه می باشد!

سیاست عرصه ای پراتیک و عمل گرایانه است که فریاد و وعظ و موعظه های اخلاقی مخصوصاً در متنی کژوکوژ در آن ترتیب اثر ندارد!

اشاره به فساد اقتصادی و رانت و بی عدالتی از سوی روشنفکران و فعالان سیاسی_اجتماعی شاید امری پذیرفتنی باشد اما برای یک سیاستمدار، نقادی می بایست با تدبیر همراه باشد و به تاًمین مطالبات موکلان بیانجامد و صرف شعار و فریاد کافی نیست!

مطالبه گری و تامین اعتبارات متد می خواهد و شگرد می طلبد، وسایل و ابزار و امکانات متناسب با واقعیت های میدانی می خواهد. کشمکش و کلنجار و زبان آوری می خواهد. با وجود محدودیت منابع و موانع اقتصادی موجود، با درخواست های بهداشتی گاه و بیگاه، انتظارات محقق نخواهد گشت.
شرط تحقق تاًمین اعتبارات مورد نظر “لابی” های سنگین و ارتباطات قوی و چانه زنی های شدید و پیگیری های خستگی ناپذیر می باشد، لابی و ارتباطات قوی با سازمان ها و اشخاص صاحب وزن و منزلت!

این واقعیتی کتمان ناپذیری است که در تخصیص بودجه جدای از الزامات قانونی، وزن سیاسی و منزلتی اشخاص هم تعیین کننده می باشد! به عبارتی ساده تر و عامیانه تر هر کسی از قدرت بیشتری برخوردار باشد، “خانچه” را عمیق تر و افزونتر خواهد کاوید و ماهی های درشت تری صید خواهد نمود!

از جمله عوامل تاثیرگذار در این ارتباط (لابی گری و…) وزن همراهان و ملازمان می باشد و نیز عدم تعامل و وجود رقابت میان نماینده و فرماندار شهرستان که مطالبه گری و جذب اعتبارات را فرو نهاده است.