راه سوم: غلامعلی دهقان، عضو شورای مرکزی حزب اعتدال و توسعه، در یادداشتی برای “راهبرد” نوشت:

 احمدی‌نژاد و دوستان لایه اولش بار دیگر ما را به عهد قجر برده و خاطره بست نشینی را برایمان تازه کرده اند. آنان امروز در حرم عبدالعظیم حسنی بست نشستند تا آخرین برگ خود را هم رو کنند.

 آنچه در سخنان امروز احمدی‌نژاد مشهود بود؛ حمایت بی کم و کاست از دوستان درجه یکش بود. او نمی خواهد قبول کند آنان هم می توانند خطا داشته باشند و باید در دادگاه محاکمه شوند.

او درحالیکه سالیان پیش رقبای خود را “قانون گریز” معرفی می کرد؛ امروز نشان داد مرگ خوب است اما برای همسایه.

او که در برابر اتهامات منسوب به رقبای خود سکوت می کرد؛ امروز صراحتا اعلام می کند از دوستانش تا پای جان حمایت می کند. دلسوزی “مرد تناقض ها” برای یارانش است و قانون را برای دیگران می خواهد؛ نه برای خود و دوستانش.

در دوره قاجار و پیش از آن پدیده بست نشینی درحالی صورت می گرفت که فرد یا افرادی ناامید از نظام مستقر به ایفای حق خود از طریق بست نشینی می پرداختند.

پرسش اساسی این است که آیا احمدی‌نژاد و دوستانش از نظام مستقر عبور کرده اند؟

این روزها به واسطه زلزله حزن انگیز کرمانشاه بخش قابل توجهی از چهره‌های مردمی اعم از هنری، ورزشی و سیاسی تلاش می کنند بخشی از مشکلات هموطنان زلزله زده را حل کنند و تا اطلاع ثانوی مشکل عمده کشور رفع نیازهای هموطنان عزیز است. در این شرایط، آیا اولویت کشور بست نشینی آقایان است؟

 واقعیت این است مسبب فتنه ۸۸ این بار می خواهد نقش مباشر را بازی کند. اما او این بار اشتباه می کند. وی نه پایگاهی در ساخت قدرت دارد و نه پایگاهی در میان مردم. او فقط چند روزی جاروجنجال می کند و قانون هم کار خودش را.