راه سوم: تجربیات بین‌المللی نشان می‌دهد اکثر کشورها برای مقابله با بحران برق به یک روش اکتفا نکرده و بیش از یک ابزار استفاده کرده‌اند.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در صورتی که شرایط اوج بار به حالت بحرانی در آید، چاره‌ای جز سهمیه‌بندی برق وجود ندارد. در بسياری از کشورهای جهان در طول مدت اوج بار، سهمیه‌بندی برق در دستور کار قرار گرفته است.

آن‌طور که مرکز پژوهش‌های مجلس گزارش داده، دولت برزیل در سال ۲۰۱۱ برای عبور از شرایط بحرانی اوج بار شبكه برق و با هدف کاهش ۲۰ درصد از ميزان مصرف برق خود تصميم گرفت برنامه‌های صرفه‌جویی انرژی را به‌صورت اجباری برای همه بخش‌ها به اجرا درآورد.

در نيوزلند در بحران سال ۲۰۰۱، دولت برای کاهش داوطلبانه ۱۰ درصد از مصرف برق در مدت ۱۰ هفته، یک فراخوان عمومی انجام داد. به دنبال این فراخوان برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی با عنوان کمپين «۱۰ برای ۱۰» به تناوب به این موضوع پرداختند. این کمپين علاوه بر موفقيت در کاهش ۱۰ درصدی مصرف برق، در بخش دولتی موجب صرفه‌جویی ۱۵ درصدی برق شد.

در استان اونتاریو کانادا، اگرچه در بيشتر سال‌ها بخش صنایع به‌صورت داوطلبانه مصرف برق خود را در ایام اوج بار کاهش می‌دادند، اما در برخی سال‌ها هم دولت خواستار کاهش مصرف ۵۰ درصدی برق در زمان اوج بار مشتریان تجاری و صنعتی شد. برای رسيدن به این هدف، صنایع پرمصرف مانند خودرو، توليد خود را متوقف کردند. همچنين دولت فدرال تمام فعاليت‌های غيرضروری را تعطيل کرد.

در توکيو (ژاپن) در طول بحران برق برخی از کارخانه‌ها زمان توليد خود را به ساعات کم‌باری و یا روزهای آخر هفته که ميزان بار شبكه برق کمتر است، انتقال دادند. برخی دیگر از کارخانه‌ها نيز توليد خود را به‌صورت کامل متوقف کردند.

بحران برق در کوبا در سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ موجب قطع برق شدید در سراسر کشور شد. در ژوئيه ۲۰۰۵، شبكه دچار ۱۸ درصد اضافه بار شد. در این حالت، سهمیه‌بندی برق ابزار حل بحران نبود، بلكه نتيجه ناتوانی سيستم در حل آن بود.

هم‌اکنون بحران برق در ایران از طریق همكاری صنایع و کشاورزان کنترل می‌شود و ضروری است به بخش‌های پيک‌ساز مانند خانگی بيشتر توجه شود.