پیامبر اسلام (ص) می فرماید
۞ «بهترین امور، حد وسط و میانه و حالت اعتدال آنها است و باید دوست داشتنی ترین امور در نزد تو، حد وسط و معتدل آنها در حق باشد» (مستدرک الوسائل، ج ۸: ۲۵۵) ۞
Monday, 15 October , 2018
امروز : دوشنبه, ۲۳ مهر , ۱۳۹۷ - 5 صفر 1440
شناسه خبر : 36357
  پرینتخانه » آخرین اخبار تاریخ انتشار : ۰۸ شهریور ۱۳۹۷ - ۲۱:۵۴ | 13 بازدید | ارسال توسط :
از نمایندگان مدعی شفافیت گرفته تا مدافعان تزریق خون تازه به دولت؛

چرا برخی از پاسخ های روحانی قانع نشدند؟

راه سوم: آنچه که در باره سوال مجلس از دکتر روحانی حائز اهمیت است، اهداف و شیوه برخورد برخی نمایندگان مجلس و بهره برداری برخی جناح های سیاسی از این قضیه و نتایج و پیامدهای آن است، نه اقناع شدن یا نشدن نمایندگان از پاسخ های رییس جمهور!! زیرا هر چند پرسش نمایندگان از رییس […]

چرا برخی از پاسخ های روحانی قانع نشدند؟

راه سوم: آنچه که در باره سوال مجلس از دکتر روحانی حائز اهمیت است، اهداف و شیوه برخورد برخی نمایندگان مجلس و بهره برداری برخی جناح های سیاسی از این قضیه و نتایج و پیامدهای آن است، نه اقناع شدن یا نشدن نمایندگان از پاسخ های رییس جمهور!! زیرا هر چند پرسش نمایندگان از رییس جمهور و وزرا حق قانونی مجلس است و می تواند در پیشبرد کارها و رفع مشکلات به نظام کمک کند؛ اما از برخی قراین و شواهد بر می آید که گویا داستان چیز دیگری است.سوالات ۸۲ نماینده از رییس جمهور در جلسه ای که زمزمه ها و تصمیم انجام آن از مدتها پیش آغاز شده بود، سرانجام روز سه شنبه تشکیل شد و در جلسه این پرسشها از رییس جمهور، در نهایت نمایندگان مجلس ایران از پاسخ های حسن روحانی، درباره کنترل قاچاق، کاهش بیکاری، رکود اقتصادی و افزایش نرخ ارز و کاهش ارزش پول ملی قانع نشدند.

بعد از اظهارات نمایندگان سوال کننده و پاسخ های رییس جمهور، نتیجه پاسخ ها و مطالب مطرح شده پنج سوال به رای گذاشته شد که نمایندگان مجلس عمدتاً از پاسخ های رییس جمهور اقناع نشدند و رأی مخالف دادند.

البته بر اساس قانون نمایندگانی که اقناع نشده اند باید استدلال های حقوقی و قانونی خود را به هیات رئیسه ارائه دهند و هیات رئیسه، کمیته ای حقوقی برای بررسی و تطبیق مساله با قوانین تشکیل دهد. در صورتی مساله به قوه قضائیه ارجاع داده می شود که در رفتار، تصمیمات و اقدامات دولت در خصوص این سوال ها، یک اقدام خلاف قانون یا استنکاف از قانون انجام شده و قابلیت بررسی در محکمه را داشته باشد. هر چند هیچ سازوکاری برای چگونگی اجرای تبصره ماده ۲۱۳ آیین نامه داخلی مجلس پیش بینی نشده و قانون مشخص نکرده که هیات رئیسه مجلس چنین اختیاری داشته باشد! و تبصره ای هم که در سال ۹۱ به این ماده افزوده شد، بسیار گنگ، نامفهوم، غیرحقوقی و ناکارآمد است که امکان عملی و اجرایی ندارد!

بدیهی است درصورتی که نمایندگان مجلس بتوانند ثابت کنند که دلیل اقناع نشدن آنان از پاسخ‌های مطروحه به دلیل نقض یا استنکاف رییس جمهور از قانون است، آنگاه پرونده به قوه قضاییه ارجاع می‌شود؛ در غیر این صورت این پرسش مطرح می شود که نمایندگان با چه هدف و اغراضی به دنبال پرسش از رییس جمهور بوده اند!؟

پرسش دیگری که برای بسیاری مطرح می شود این است که آیا مشکلات اصلی و عمده کشور در این چند پرسش خلاصه می شود؛ زیرا اگر نمایندگان مجلس به دنبال دغدغه ها و مسائل اقتصادی کشور بودند باید سوالات خود را در ابعاد گسترده تر و اساسی تر مطرح می کردند!! یا اینکه برخی از سیاسیون و نمایندگان صرفاً پاشنه آشیل دولت را در این چند مسئله دیده اند و خواسته اند از این طریق به دولت فشاری وارد کنند؟!!

آیا این رفتار نمایندگان اساساً مبنی بر این نبوده که در هر صورت از صبحت های رییس جمهور قانع نشوند؟!!

در این میان عده ای هم مانند جناب زیبا کلام مترصد این هستند که همواره تمام مشکلات کشور را بر سر دولت آوار کنند و مدام مدعی می شوند که رییس جمهور به امیدها و انتظارات مردم پاسخ مناسبی ندادند! گویا دیگر قوا و نهادها کشور طابق بالنعل به وظایف خود عمل کرده اند و در وضعیت کنونی نقشی ندارند! آیا بسیاری از نمایندگان مجلس حاضرند نقش تقنینی و نظارتی خود در اجرای قوانین را بپذیرند و به مرجعی پاسخگو باشند؟!

نکته قابل توجه این است که اکثریت نمایندگان مجلس به پیشنهاد ۲۲ نفر از نمایندگانِ طرفدار شفافیت که تقاضا کرده بودند رأی‌گیری در مورد پاسخ‌های رئیس‌جمهور به سوالات با ورقه و علنی باشد، رأی ندادند!!! چرا آنان حاضر نیستند مسئولیت رأی خود را بپذیرند؟ آیا نمایندگان مجلس در این رویداد برنده بودند؟

در این میان عملکرد و مواضع برخی از اصلاح طلبان و طرفداران پیشین دولت نیز در این قضیه قابل تأمل است؟ کسانی چون آقای ابطحی که پاسخ های رییس جمهور در مجلس را یک «سخنرانی منبری» نامید! باید از ایشان پرسید که چرا امثال ایشان در سالهای اخیر در شرایط خاص کشور و وضعیت نابسامان اصلاح طلبان و عدم تحقق وعده های حمایتی آنان از دولت اعتدال، حتی یک «پای منبری خوان» خوب هم برای کشور نبوده اند!!

یا وقتی جناب تاجزاده رییس جمهور را متهم به نگفتن حقایق می کند باید از وی پرسید که شما و حزب متبوعتان چقدر از حقایق با مردم سخن گفته اید و ثانیاً مگر سخنان دکتر روحانی را که بسیاری حقایق را در سخنرانی های متعدد و مصاحبه ها بصورت آشکار و یا به اشاره می گوید نشنیده اید؟ و آیا پاسخ مناسبی به دغدغدها و خواسته های ایشان داده اید؟!!

یا وقتی جناب عبدالله ناصری که البته خود باید به بسیاری چیزها پاسخ بدهد، آینده احمدی نژاد را برای روحانی تصور می کند، فراموش کرده است که زمانی کار روحانی را در زمینه آوار برداری از ویرانی های احمدی نژاد بسیار دشوار می دید! یا اینکه توضیح دهند که ایشان و برخی دوستانشان غیر از القای ناامیدی و منفی گرایی، چه کمک و حمایتی از روحانی در این کار دشوار کرده اند؟! این سخنان نشان می دهد که امثال ایشان از الفبای سیاست هم بی خبرند که روحانی را با احمدی نژاد یکسان می پندارند!

از سوی دیگر حزب کارگزاران سازندگی ایران؛ که از مدتها پیش پروژه هجمه و انتقاد تخریبی از روحانی و وزرایش را آغاز کرده بود، پس از جلسه طرح سوال از رییس جمهور بیانه ای تحلیلی صادر کرد که برخی از نکات آن قابل توجه و حیرت انگیز و البته متناقض است! این حزب که تغییر رییس سازمان برنامه و بودجه را یک ضرورت می دانست اینک از لزوم بازسازی دولت سخن گفته و در ادامه بیانیه دلیل خود را نیز رونمایی می کند و اعلام می کند که دولت از اقتصاددانان و تکنوکرات‏ها(!!) تهی است و دولت حسن روحانی نیاز به خون تازه دارد! بر کسی پوشیده نیست که مقصود کارگزاران از تزریق خون تازه به دولت، ورود برخی از افراد این حزب به دولت است! تکنوکرات هایی که پیش از این آزمون خود را در دولت های گذشته و یا در مدیریت ها و مجلس پس داده اند و حاصل کار آنان ایجاد شکاف عمیق بین اقشار ضعیف جامعه با متمولان و ثروتمندان و آغاز سرمایه سالاری در ایران بود! جالب تر اینکه در این بیانیه آمده است:« ما براساس گفتمان دولت، دولت را نقد می‏کنیم.» باید پرسید در کجای این گفتمان اعتدال و پرهیز از سهم خواهی و اجتناب از سیاسی کاری محض و تدبیر و امید نهفته است؟ کی و کجا راهکارها و برنامه ها و مشاوره های دلسوزانه و راهگشا به دولت ارائه شده است؟ با اینکه روحانی بارها دست یاری به سوی همگان دراز کرد؟

در بخش‏ دیگری از این بیانیه آمده است: «دولت فاقد گفتمان اقتصادی است و نسبتی با اندیشه اقتصاد آزاد ندارد.»(!!) گویا این حزب دچار آلزایمر شده و فراموش کرده است که خود زمانی حامی مواضع و برنامه های دولت روحانی بوده که گفتمان اقتصادی را بر اساس ساماندهی به دیپلماسی خارجی و بهبود روابط با دول پیشرفته بود!! مگر همین دولت لوایح و برنامه ها خود را بر اساس بودجه های تعریف شده و مبارزه با تورم و تلاش برای افزایش رشد اقتصادی قرار نداده و به صورت منظم ارائه  نکرده است؟ مگر از موانع و مشکلات ایجاد شده بر سر راه دولت آگاه نیستند؟!

نکته مهمتر اینکه گویا هنوز حزب کارگزاران سازندگی نمی داند که نظام اقتصادی کشور بر اساس قانون اساسی، مبتنی بر اقتصاد آزاد نیست!! مگر اقتصاد اسلامی و مقاومتی خود در تقابل با اقتصاد آزاد و سرمایه سالارانه نیست؟ باید یادآور شدکه مردم ایران هنوز دستپخت گذشته آقایان در زمینه اقتصاد آزاد را هضم نکرده اند و روی دلشان مانده است!!

حزب کارگزاران سازندگی در حالی از دست دادن ابتکار عمل دولت پس از خروج آمریکا از برجام را مطرح می کند که اولاً دولت در بخش بین الملل و اروپایی برای اجرایی کردن برجام و رفع تحریم ها تلاش می کند و از سوی دیگر آقایان تکنوکرات سازندگی تاکنون هیچ پیشنهاد راهبردی برای به دست گرفتن ابتکار عمل ارائه نکرده اند!! هیچ سیاستمدار با تدبیر و واقع بینی در شرایط کنونی کشور دست به نوسازی دولت (چنانچه در بیانیه کارگزاران آمده) نمی زند؛ بلکه در صدد بهره گیری از تمام ظرفیت های موجود کشور و اصلاح روشهای اجرایی و سرعت بخشی به اقدامات خواهد بود؛ زیرا اصلاحات راهبردی لزوماً بمعنای تغییر افراد نیست. در امر سیاست تلاش حداکثری صرف عدم الزام تغییر افراد می شود؛ زیرا از جهت زمانی و چابک سازی امور اجرایی به سود کشور نیست.

وقتی کارگزاران سازندگی ایران خود به سهم دیگر ارکان حاکمیت در پاسخگویی بحران سیاسی، اقتصادی و اجتماعی و از موضع رئیس‌جمهور در دعوت همه‌ی قوای نظام سیاسی برای عبور از این بحران‌‌ها آگاهند، چرا در ماههای اخیر، صرفاً بر تغییر افراد و ترمیم کابینه اصرار داشتند؟! چگونه آقایان منتسب به کارگزاران سازندگی از نقد استراتژیک دولت دکتر حسن روحانی و حمایت اصولی خود از ایشان دم می زنند و صرفاً به آرای خود در سال‌های ۱۳۹۲ و ۱۳۹۶ تکیه می کنند، در حالیکه نه نقدی راهبردی داشته اند و نه حمایتی همه جانبه از دولت اعتدال در طی ۶ سال گذشته! جامعه ایران شاهد کدام نقد راهبردی کارگزاران بوده است؟! پیشنهاد «نوسازی دولت» صرفاً ایده ای کلان است که در شرایط کنونی نیازمند فرآیندی پیچیده و دشوار است که هزینه و زمان زیادی را تلف خواهد کرد. اجرای قاطع سیاست ها و برنامه ها نیازی به نوسازی دولت ندارد؛ بلکه ریشه در همان خواسته ها و انتظاراتی دارد که دکتر روحانی آنها را در مجلس بیان کرد.

گذشته از حزب کارگزاران، نمایندگانی که ظاهراً از پاسخ های رییس جمهور قانع نشده اند، با توجه به سوابق شان در سه سال اخیر نشان داده اند که در این اقدام اخیر صرفاً رویکرد و اغراضی سیاسی و انتخاباتی داشتند و هیچکدام دغدغه ها و مطالبات مردم را در نظر نگرفته اند؛ زیرا در غیر این صورت به کمک دولت می شتافتند و دلایل حقوقی و قانونی خود را در زمینه تخلفات یا استنکاف دولت در زمینه اجرای مسئولیت های قانونی با مردم و رسانه ها و حتی با خود دولت بیان
می کردند. این رفتار نشان می دهد که برخی از نمایندگان نه توجهی به ریشه ها و خاستگاههای مشکلات کشور دارند و نه رویکردی دلسوزانه برای گشایش در کار مردم! اما بی تردید جامعه ایران در باره این رویداد و اتفاق، بهترین قضاوت را خواهند کرد و روند امور کشور در آینده ای نزدیک بسیاری از واقعیت ها را روشن خواهد ساخت.

|
به اشتراک بگذارید
تعداد دیدگاه : ۰
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.